OUDERS ZIJN CARRIÈRE BEDREIGEND VOOR TALENTEN door Toon Gerbrands

Geplaatst op: 5 mei, 2016

images

OUDERS ZIJN carrière bedreigend voor talenten

Als je maar lang genoeg meeloopt in de sportwereld, dan maak je de meest bizarre zaken mee als het gaat om de rol die ouders vervullen naar hun kinderen toe. Volkomen normale en intelligente mensen veranderen soms in onvoorspelbare wezens als het gaat om de steun die zij zogenaamd geven naar hun kinderen die sporten. Heel veel kinderen schamen zich diep als zij het gedrag van hun ouders gade slaan. Er zijn diverse categorieën ouders. De ergste groep ouders zijn de ouders die zich direct bemoeien met hun kinderen tijdens de sportprestatie. Luide aanmoedigingen is nog de meest milde variant. Daarna krijg je een soort oplopende trap van: het geven van aanwijzingen aan het eigen kind, het geven van aanwijzingen aan medespelers, het bemoeien met de strategie, het bemoeien met de coach tot uiteindelijk het openlijk afkeuren van een speler die gewisseld wordt door de coach. Dit soort ouders zijn gespreksonderwerp in menig jeugdbestuur. Hoe moet je nu op een slimme manier duidelijk maken, dat dit gedrag niet bijdraagt aan een positieve prestatie van de jonge zoon of dochter en dat ook de teamprestatie er onder lijdt? Dan de ouders die zelf verstand hebben van de sport. Soms hebben ze zelf gesport, met als vervelende consequentie, dat er een totaal verkeerd zelfbeeld is blijven hangen van de sportieve prestatie van pa of ma. Of ze denken, dat ze echt goed gesport hebben en dat dit in de genen van de familie moet zitten (met andere woorden het is slechts een kwestie van tijd voor er weer een topsporter is erkend in de familie), of het is compensatiegedrag (zoonlief of dochter moet goedmaken wat vader of moeder nooit is gelukt). Het gevolg is in beide gevallen, dat er grote druk ontstaat op de jonge sporter, die toch echt alleen maar wilde gaan sporten, omdat het zo’n leuke bezigheid leek. De eerste consults voor de psychiater kunnen worden geboekt. Ouders die helemaal geen belangstelling tonen, lijken zo de categorie te worden, die gaat zegevieren. Ze zijn nooit bereid te rijden voor de vereniging. Er wordt toch contributie betaald, dus waarom zouden zij hun vrije zaterdag moeten opofferen. Na een wedstrijd kan het er nog net af om te vragen, wat de uitslag was, maar daar moet het ook bij blijven. Ze hebben ooit iets gelezen over intrinsieke motivatie bij de atleet, dus waarom zouden zij als ouders een rol moeten spelen. Zo kan ik nog wel even doorgaan, met het categoriseren. Wat te denken van ouders die een dubbelrol spelen, zoals trainer van hun eigen kind, zaakwaarnemer, lid van de technische commissie en zelfs sponsor zijn van het team. Dat lijkt mij het allerergste. Moeten sporten met de naam van je vader op het shirt. Dan maar contributieverhoging lijkt mij. Kan je het dan wel goed doen als ouder, kan de conclusie zijn, na het lezen van deze analyse. Het antwoord is: bijna niet. Ook voor een goede ouder van een jonge sporter moet je talent hebben. Het zijn ouders die de juiste balans kunnen vinden tussen het houden van afstand en toch laten blijken dat je bij je kind staat. Het zijn de ouders die supporter zijn van hun kind. Bij PSV houden we elk jaar aan het begin van het jaar een avond, waar wij de rol van de ouder bespreken. De conclusie is, dat het een heel moeilijke rol is. De rol van opvoeder moet je even los laten en inruilen voor de rol als supporter. Onze ervaring en de coachtip is om dit gesprek voor het seizoen te voeren als er nog geen incidenten zijn geweest. Dan begrijpen ze het allemaal nog goed. Tijdens het seizoen is het 100% zeker, dat je de deze bijeenkomst nog een keer moet herhalen. Ook ouders moeten worden getraind en gecoacht. Het is meestal geen onderdeel van de trainerscursus. Ten onrechte. De problematiek is complex.

 

Geschreven door: TOON GERBRANDS

 

Neem telefonisch contact op via 0516-463744 of Stuur een e-mail